سابقه و هدف: ازآنجایی که سجده بهترین وضعیت تخلیۀ میدان های الکترواستاتیک از بدن است؛ هدف این مطالعه بررسی خاصیت مغناطیسی و الکتریکی سه ماده خاک، مقوا و پارچه و در ادامه بررسی فعالیت مغزی در زمان سجده بر این سه ماده مختلف است. روش کار: روش این پژوهش از نوع مقطعی است. نمونۀ پژوهش ده نفر (چهار زن و شش مرد) از افراد سالم بین 20-40 سال بود که داوطلبانه در این طرح شرکت کردند. در قسمت اول بررسی فیزیکی مواد مختلف از دستگاه مغناطیس سنج نمونۀ ارتعاشی برای بررسی میزان نفوذپذیری مغناطیسی و دستگاه اندازه گیری رسانایی الکتریکی به روش دونقطه ای برای بررسی میزان رسانایی سه نمونۀ خاک، مقوا و پارچه استفاده شد. در قسمت دوم امواج مغزی ده فرد سالم در وضعیت نشسته؛ سجده بر خاک (مهر)، مقوا و موکت با شرایط یکسان ثبت و قدرت نسبی باندهای فرکانسی بررسی شد. مقدار P نیز بعد از محاسبۀ میزان کشف اشتباه مداخلۀ کانال ها و باندها بر هم در نظر گرفته شد. در این پژوهش همۀ موارد اخلاقی رعایت شده است و مؤلفان مقاله تضاد منافعی گزارش نکرده اند. یافته ها: نتایج قسمت اول نشان داده است که مقوا نسبت به پارچه و پارچه نسبت به خاک نفوذپذیری بیشتری از لحاظ مغناطیسی و به همین ترتیب رسانایی الکتریکی کمتری داشت. در قسمت دوم نتایج نشان داده است که مقوا و خاک موجب افزایش معناداری در قدرت نسبی باند آلفا 1 در مناطق پیشانی و مرکزی نسبت به حالت نشسته شد؛ در حالی که مقدار این شاخص در سجده بر موکت اختلاف معناداری با حالت نشسته نداشت. سجده بر موکت موجب افزایش معنادار قدرت نسبی باند گاما 1 نسبت به نشسته شد؛ درحالی که در سجده بر خاک به ویژه مقوا این تفاوت به میزان کمتری دیده شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های به دست آمده می توان گفت سجده بر مقوا تشدیدکننده و سجده بر موکت تخفیف دهندۀ تأثیرات سجده بر خاک است.

با توجه به کاربرد کامپوزیت های پایه پلیمری رسانا با ساختار سگرگیت در صنایع الکترونیک و هوافضا، بحث خواص مکانیکی آنها اهمیت پیدا کرده است. در این پژوهش از پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE )، فاز رسانای کربن سیاه (CB ) و فاز پلی اتیلن با چگالی کم (LDPE ) به عنوان فاز تقویت کننده برای ساخت کامپوزیت استفاده شد. در ساخت نمونه ها از روش اختلاط مکانیکی و در ادامه از پرس گرم استفاده شد. رسانش نمونه ها برای اطمینان از تشکیل ساختار سگرگیت اندازه گیری شد. نتایج داده های رسانایی حاکی از شکل گیری ساختار سگرگیت و کاهش مقاومت الکتریکی ساختار سگرگیت با افزایش درصد وزنی کربن سیاه می باشد. در نمونه xCB-HD بیشینه رسانایی الکتریکی 43.10 S/m و در نمونه xCB-1LD نیز 36.62 S/m بدست آمد. ارزیابی تصاویر میکروسکوپی نیز تشکیل مسیرهای رسانا در ساختار را تایید می کند. برای بررسی خواص مکانیکی آزمون استحکام کششی انجام شد. با افزایش فاز رسانای کربنی در مرز گرانولها به سبب ایجاد عیوب ساختاری روند کاهشی استحکام تسلیم در دو دسته ساختار سگرگیت مشاهده شد. با افزایش درصد وزنی کربن سیاه از 1 به 2 درصد وزنی بهبود 20 تا 40 درصدی استحکام تسلیم و 7 تا 22 درصدی مدول یانگ در ساختارهای سگرگیت xCB-HD و xCB-1LD شد.

اهداف: در فرآیند الکتروپوریشن بازگشت ناپذیر، غشای سلول های سرطانی به وسیله پالس های الکتریکی با شدت میدان بالا، به صورت بازگشت ناپذیر آسیب می بیند و سلول ها می میرند. عوامل اثرگذار بر توزیع میدان شامل ولتاژ، پهنای پالس و رسانایی الکتریکی بافت است. هدف مطالعه حاضر بررسی تغییرات رسانایی بافت کبد در طول الکتروپوریشن بازگشت ناپذیر و محاسبه توزیع میدان الکتریکی بود. مواد و روش ها: در مطالعه تجربی حاضر با استفاده از شبیه سازی، ارتباط بین پهنای پالس و شدت ولتاژ هر پالس در تغییرات رسانایی در طول الکتروپوریشن بازگشت ناپذیر بررسی شد و توزیع میدان الکتریکی مورد محاسبه قرار گرفت. در این شبیه سازی به منظور حل معادلات، نرم افزار COMSOL 5 به کار رفت. الکترودهای مورد استفاده، سوزنی بودند و بافت کبد نیز به عنوان بافت هدف استفاده شد. هشت پالس با فرکانس تحریکی یک هرتز و پهنای پالس 100میکروثانیه و 2میلی ثانیه، با شدت میدان های الکتریکی 1000 تا 3000ولت بر سانتی متر به عنوان پالس های الکتریکی تحریکی به کار رفتند. یافته ها: رسانایی بافت در طول زمان اعمال پالس افزایش یافت. تغییرات رسانایی در ناحیه نوک الکترودها به مراتب بیشتر از ناحیه بین دو ردیف الکترودها بود. با افزایش شدت میدان الکتریکی پالس، رسانایی بافت نیز افزایش یافت. زمانی که رسانایی بافت ثابت و متغیر بود، بیشینه شدت میدان الکتریکی به ترتیب 3879 و 3448ولت بر سانتی متر به دست آمد. نتیجه گیری: در زمان ارسال پالس های الکتریکی، رسانایی بافت افزایش می یابد. توزیع میدان الکتریکی به رسانایی در نقطه مورد نظروابسته است و با تغییر این رسانایی به علت انجام الکتروپوریشن، توزیع میدان الکتریکی نیز تغییر می یابد و بیشینه شدت میدان الکتریکی کاهش پیدا می کند.

در این مقاله روشی جدید برای سنجش مقاومت بتن در مقابل نفوذ یون های کلرید ارائه شده است که شامل اشباع سازی نمونه ها توسط محلول NaCl 5 مول، قبل از اندازه گیری رسانایی آنها می باشد. با اشباع کردن نمونه ها توسط محلول با رسانایی بالا، رسانایی های نمونه های مختلف بتنی متناسب با ساختار منافذ آنها می شود. برای بررسی عملکرد این روش، طرح های اختلاط مختلف بتن ساخته شد. مشاهده گردید که نتایج روش ارائه شده حساسیت کمتری نسبت به رسانایی مایع منفذی درمقایسه با روش های آزمایش نفوذ تسریع یافته ی یون های کلرید (RCPT) و رسانایی حجمی (BC) دارد. همچنین ارتباط خوبی بین نتایج این روش با نتایج آزمایش انتشار حجمی (BD) به دست آمد.